Ο νόμος για την καθαρότητα της μπίρας (Reinheitsgebot)

Η παραγωγή της μπύρας στη Γερμανία διέπεται από νόμους που έχουν ιστορία άνω των 800 ετών. Μια μακρόχρονη παράδοση που όλοι οι Γερμανοί ζυθοπαραγωγοί ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια έως σήμερα.

Μερικές αποφάσεις και διατάγματα πριν από τον νόμο για την καθαρότητα.

Το 1165 στο 'Αουγκσμπουργκ ορίστηκε επιβολή προστίμου για την προσφορά κατώτερης ποιότητας μπύρα.

Το 1487 ο Δούκας Άλμπρεχτ ο 4 ος προκήρυξε κανονισμό που θεμελίωνε την ενιαία τιμολόγηση της μπύρας.

"ένα μέτρο χειμερινής μπύρας θα κοστίζει ένα πφέννιχ και ένα μέτρο καλοκαιρινής μπύρας θα κοστίζει δύο πφέννιχ." Κάθε ζυθοπαραγωγός από εκείνη την εποχή απαιτείτο να ορκίζεται (να παίρνει τον όρκο του ζύθου) ενώπιον του ταμία του δουκάτου, με τον οποίο "θα χρησιμοποιεί για να φτιάξει μπύρα μόνον κριθάρι, λυκίσκο και νερό, με γνώση να τα σιγοβράσει, να μην προσθέσει τίποτε άλλο ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος άλλος τρίτος" . Αυτό το διάταγμα αρχικά θεσπίστηκε στο Μόναχο. Το 1987 αυτός ο 500 χρονών κανόνας ανανεώθηκε από τους ζυθοπαραγωγούς του Μονάχου.

Μαθήματα Ιστορίας: Η σκυτάλη στους Βαβυλώνιους...

Όταν ,λοιπόν, στην Μεσοποταμία κυριάρχησαν οι Βαβυλώνιοι είχαν το προνόμιο να κληρονομήσουν αυτό τον θησαυρό. Ωστόσο μαζί με την πολιτιστική ανάπτυξη της Βαβυλώνας είχαμε και την ανάπτυξη της ζυθοποιίας κάτι που οφείλεται και στην αλλαγή της θέσης του ζύθου στην κοινωνία. Ως τώρα βλέπαμε τον ζύθο ως θρησκευτικό και οικονομικό αγαθό. Πλέον στην Βαβυλωνιακή κοινωνία μεταλλάσσεται σε κοινωνικό και πολιτικό αγαθό.

 Αυτή η θέση ενισχύεται καθώς πρώτη φορά βλέπουμε το ζύθο μέσα σε νόμους. Ο Hammurabi, έκτος βασιλέας της 1^ης Βαβυλωνιακής Δυναστείας, ορίζει τα είδη του ζύθου και την καθημερινή ποσότητα κατανάλωσης σύμφωνα με την κοινωνική θέση του πολίτη. Ορίζει δηλαδή την παραγωγή και την κατανάλωση, απόδειξη της θέσης του ζύθου στην καθημερινότητα των Βαβυλωνίων. Μέσα σε μια σειρά νόμων ,γνωστοί και ως Κώδικας Hammurabi, που κάνουν αντιληπτό ότι πρόκειται για μια πιο κρατικοποιημένη και πειθαρχημένη κοινωνία, και συγκεκριμένα στις σειρές 108 με 111 των δυο πλακών του κώδικα, κατατάσσεται ο ζύθος σε 20 διαφορετικές κατηγορίες. Οι οκτώ από αυτές παρασκευάζονται από κριθάρι ενώ οι πλειοψηφία τους από μίγμα δημητριακών και κυρίως emmer. Το πιο ακριβό είδος ζύθου ήταν αυτό από καθαρό emmer. Εικάζεται ότι οι πρώτες Βαβυλωνιακές πούλπες πρέπει να είχαν αυξημένο αλκοολικό βαθμό καθότι ως σάκχαρα χρησιμοποιούταν το μέλι και τα βατόμουρα. 

Μαθήματα Ιστορίας: Σουμέριοι, πρώτοι απ' όλους...

Σίγουρα όλοι θα έχετε στο νου σας ότι πρόκειται για μια Βόρεια Ευρωπαϊκή κουλτούρα που σιγά σιγά κατεβαίνει προς τον νότο. Έτσι άλλωστε νόμιζα και εγώ μέχρι πρότεινος.

Από πού στα αλήθεια προέρχεται αυτή η γλυκιά μίξη συστατικών και γράφουμε βιβλία για χάρη της; Ποιος μπορεί να κερδίσει τον τίτλο του «πατέρα της μπίρας»; Γιατί θεωρείται εθνικό ποτό το Βορειοευρωπαιων; Κατέχει η Ελλάδα ένα κομμάτι από την «πίτα» της ιστορίας του ζύθου; Πάμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα στην ενότητα ''Μαθήματα Ιστορίας".

Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να αναζητήσουμε τις ρίζες του κρίθινου οίνου όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στα κείμενα τους ο Ηρόδοτος και ο Ξενοφών θέλοντας να περιγράψουν το ποτό των Αιγύπτιων και των Μεσοποταμιών λαών, είναι να αναζητήσουμε αναφορές σε αρχαία κείμενα και έργα. Όλες οι άλλες αναφορές αποτελούν έρευνες σύγχρονων ερευνητών που βασίζονται σε ευρήματα ανασκαφών, σίγουρα επιστημονικά τεκμηριωμένες αλλά με δόσεις εικaσιών, που ωστόσο δίνουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την ιστορία του ζύθου και είναι άξιες αναφοράς.